1200 slokjes water voor de jonge Chardonnay

Door de grote droogte kregen we toch het idee om Pascal te vragen of hij met een team onze jonge aanplant kan komen arroseren -- bewateren. De baas gaat akkoord, hij vindt het zelfs een tres bon idee. Als wij kunnen helpen bij de arrosage van een soortgelijk perceel van hem, even verderop, dan zou dat helemaal fijn zijn.

En zo stonden wij vanochtend vroeg bij het ochtendgloren links en rechts te sproeien met een waterspuit, lopend achter een langzaam rijdende tractor met een watervat erachter. Een paar rondjes rondom elk van de 1200 jonge Chardonnay-plantjes, ongeveer vijf seconden per exemplaar.

Het is bevredigend werk. Het begieteren van volwassen planten heeft geen zin, weten we, want er moet wel dertig liter op een vierkante meter vallen om de lange, diepgelegen wortels te bereiken. (Dus verlangen we naar een onweersbui van 30mm.) Maar de piepjonge planten hebben wortels van maar enkele centimeters, en die bereiken we nu dus wel.

Zoals beloofd helpen we ook bij het perceel van Pascal verderop. Het perceel is op dezelfde dag beplant als het onze, maar wat een verschil! Vele plantjes lijken dood, hebben amper blad of zijn overwoekerd door onkruid, of een combinatie van de drie.

Trots keren we na afloop terug naar Bellevue. Het staat er bij ons veel beter bij.

Droogte houdt aan, Frankrijk brandt

Meteen toen we aankwamen op de wijngaard, zagen we hoe droog de grond is. De regenmeter was leeg. De broodnodige regen blijft uit, en de weersverwachting laat geen enkele kans zien op de ‘gouden onweersbui’.

Regenwater voedt de wortels, houdt de vorming van suikers gaande en zorgt voor een elastisch druivenhuidje dat minder snel knapt. De hele streek smeekt erom. Rare volkswijsheden gaan over tafel. ‘Je moet niet zozeer een regendans uitvoeren, maar hard en vals zingen,’ zegt bijvoorbeeld Valérie, die sinds jaar en dag namens de certificerende instelling Ecocert komt controleren of we aan de bio-regels voldoen.

We zijn nu in de derde week van juli en tot nog toe blijven bosbranden zoals rond Bordeaux, bij Marseille en in Fontainebleau (zuidelijk van Parijs) ons bespaard. Vorig jaar brandde 25 km oostwaarts van Bellevue nog een groot gebied in de Corbières af.

Maar op de wijngaard laten bomen wel radeloos hun bladeren vallen, en de eeuwenoude amandelboom bij het huis kleurt angstig geelgroen.

Vooruitzien

Het mag droog zijn, maar iedereen die op Bellevue langskomt, zegt dat onze wijnplanten er groen bij staan. De trossen groeien langzaam maar gestaag. Kennelijk zit er diep in de grond voldoende water na de natte winter. De twee meter lange wortels weten dat water blijkbaar te bereiken.

Deze dagen gaan we vanaf zes uur ’s ochtends het land op, en lopen nogmaals het vele werk na dat de diverse teams in het voorjaar en de voorzomer hebben uitgevoerd. Vooral de dit voorjaar aangeplante Chardonnay krijgt, voor de derde keer, grondige aandacht. Veel distels steken toch weer geniepig hun kopje op -- het wijdverbreide wortelstelsel heeft kennelijk nog niet de nekslag gehad. Ook de kweek (chiendent) is hardnekkig.

Om een uur of 11 ’s ochtends is het met werken gedaan. Het wordt te warm in de zon. We drinken, eten, rusten uit en zagen in de schaduw van de hangar tientallen palen die we vorig jaar hebben gerooid. Het worden mooie blokken voor de kachel. Vuur. We moeten er niet aan denken. Maar regeren is vooruitzien.

In memoriam Franklin Hochstenbach

Zelf fietsend door Frankrijk kregen we het ongelofelijke bericht dat, volkomen onverwacht, onze trouwe wijngaardhelper Franklin Hochstenbach is overleden.

Zes dagen geleden, in Kleef, zakte hij in elkaar, wachtend op een groepje medefietsers, onder wie zijn vrouw Elle. Reanimatie en defibrillatie mochten niet meer baten. Franklin is slechts 65 jaar geworden.

Wij, René en Ief, kenden Franklin al meer dan 25 jaar van het racefietsen met de Buffels.

Vanaf 2010 hielp Franklin mee op de wijngaard. In juni-equipes schoffelde hij als een malle, deed gebukt de ondersnoei en tilde ijzerdraden omhoog om de jonge druifjes te stimuleren. Eerst alleen, later met Elle. Van haar verfijnde kookkunst leerden we onder andere hoe je een goede clafoutis maakt.

Tijdens menige oogst was Franklin de chauffeur van de quad met aanhangwagen waarmee we de kratjes vol vers geplukte trossen naar de vrachtwagen reden.

Franklin was een techniekman. Hij repareerde en onderhield na het werk de groeiende schare fietsen op Bellevue. Als podoloog hielp hij ook medeteamleden met speciaal door hem gemaakte zooltjes van hun 'moeilijke voeten' af te raken. Velen frequenteerden daarna zijn praktijk in Dodewaard.

Ook na zijn herseninfarct in 2017 bleef hij komen. Nog afgelopen najaar werkte hij mee aan de rosé van 2025. Niemand zal ooit het aanhangwagentje, achteruitrijdend in de quad, meer zo strak in de rij rijden als Franklin.

Namens Bellevue wensen we Elle, zijn zoon Pijke, zijn familie en initimi alle sterkte toe om dit onverwachte vertrek te verwerken.

De druiven weerstaan hitte en droogte

De piepjonge chardo-planten lijken de hitte van de afgelopen weken en het gebrek aan een ‘gouden regenbui’ vooralsnog kranig te doorstaan.

‘Een wonder’, aldus Marijke, die een paar dagen geleden met Pieter op de wijngaard is aangekomen. Samen haalden ze de afgelopen dagen kweek (chien dents) en toch ook weer distels rond de planten weg.

‘Zo sterk, die plantjes. Er zitten natuurlijk wat ‘zielige’ gevalletjes tussen, en we zien wat vraat van de damherten, maar het ziet er stevig en groen uit.’ Ook de Chardonnay en Gewürztraminer die langs de oprijweg staan, zien er goed uit, met veel mooie, volle trossen.

Hitte

Een eindje bij Arzens vandaan, richting Perpignan, worden toeschouwers geweerd bij de Tour de France vanwege de door hitte en wind aangewakkerde bosbranden. Ook op de wijngaard is het zeer warm en geldt het zelfopgelegde tropenrooster: zeer vroeg opstaan, een paar uur werken en de rest van de dag binnen zitten of in de hangar. Pas rond 9 uur ’s avonds is het genoeg afgekoeld om weer naar buiten te kunnen.